BENİM ANNEM CANIM ANNEM

[Nihal EROĞLU]

[align=left]h anam vah anam deyip ağladım

Ah anam vah anam deyip ağladım




Sahura kalkmışım sofra başında
Ah anam vah anam deyip ağladım
Ne suyunda tat var ne de aşında
Yutkuna yutkuna yeyip ağladım

Eski ramazanlar aklıma vurdu
Özledim anamı özledim yurdu
Annemin hayali önümde durdu
Dertlerimi ona sayıp ağladım

Hikmeti sorulmaz kaderi yazan
Bu garip yerlerde geçer ramazan
Ne davul ne boru ne de bir ezan
Saatin sesini duyup ağladım

Toplanırdık her gün bütün aile
Çok zevkli olurdu sahurlar hele
İftarı ederdik komşular ile
Elimi alnıma koyup ağladım

Mikdat der gurbette kara bağlarım
Korkarım üzerek sizi dağlarım
İbadet ederken bile ağlarım
Seccadeyi yere yayıp ağladım

Mikdat Bal[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]h anam vah anam deyip ağladım

Ah anam vah anam deyip ağladım




Sahura kalkmışım sofra başında
Ah anam vah anam deyip ağladım
Ne suyunda tat var ne de aşında
Yutkuna yutkuna yeyip ağladım

Eski ramazanlar aklıma vurdu
Özledim anamı özledim yurdu
Annemin hayali önümde durdu
Dertlerimi ona sayıp ağladım

Hikmeti sorulmaz kaderi yazan
Bu garip yerlerde geçer ramazan
Ne davul ne boru ne de bir ezan
Saatin sesini duyup ağladım

Toplanırdık her gün bütün aile
Çok zevkli olurdu sahurlar hele
İftarı ederdik komşular ile
Elimi alnıma koyup ağladım

Mikdat der gurbette kara bağlarım
Korkarım üzerek sizi dağlarım
İbadet ederken bile ağlarım
Seccadeyi yere yayıp ağladım

Mikdat Bal
[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]ah anneciğim ah

Âh anneciğim âh!
Çok erken bıraktın beni öksüz,
Şimdi kim uyutacak ki beni?
Kim ninni söyleyecek ki?
Soğuk kış gecelerinde kim?
Kim üstümü defalarca örtecek ki?...

Âh anneciğim âh!
Kim soracak ki bıkıp usanmadan?
Aç mısın oğlum?
Yemek yedin mi yavrum?
Sofranı kurayım mı evladım?...
O an şefkat damlardı gözlerinden anneciğim,
Duymamazlıktan gelirdim ki
Bir daha sorsun diye...

Âh anneciğim âh!
Sen bir defa öldün ben bin defa!
Küllenir dendi acılar ama
Küllenmiyor,
Aksine harlanıyor!
İçim yanıyor anneciğim içim!
Nerdesin?
Merhamet kundağına sarsana gene beni,
Sevgi dolu sinene alsana gene beni...

Âh anneciğim âh!
Bir gülüşün vardı ki
Sabah Güneşi gibi
Isıtırdı içimi.
Şimdi sen yoksun,
İçimi ısıtan yok!...

Âh anneciğim âh!
Kapıda beni hasretle bekleyişini özledim,
Her kucaklayışında dirilirdi sanki yüreğim,
Yok olurdu birden deryalar kadar derdim,
Şimdi sen yoksun!
Ve ben bir bebek kadar aciz!
Bir bebek kadar çaresizim!...

Âh anneciğim âh!
Sana kavuşmaktır artık tek dileğim;
Tek dileğim: 'sana kavuşmaktır'...[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]ANACIĞIM

ELLERİ NASIRLI DAĞDA ODUNDA
TARLADA RENÇBER CAN ANACIĞIM
SICAKTAN KAVRULMUŞ KOR DUDAKLARLA
HER ÖPTÜĞÜNDE BAL ANACIĞIM.
YORGUN OLSADA SEVGİYLE BAKAN
ACISI, HÜZNÜ BAĞRINA AKAN
YORGUN GÖZLERDEN UMUTLAR SAÇAN
GÖZLERİMDE FER ANACIĞIM.
GÜNEŞ ISITMADAN TENİNİ
ELİNDE ORAK, SIRTINDA SEPET
AZIĞINDA SEVGİYLE YOĞRULMUŞ BİR DİLİM EKMEK,
TOPRAKTA BEREKET GÜL ANACIĞIM.
ÖMRÜMCE TAŞISAM SIRTIMDA SENİ
HAKKINI ÖDEYEMEM CAN ANACIĞIM.
SAKIN BIRAKMA YARIN SIRATTA
TUT ELLERİMDEN TUT ANACIĞIM.[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]anacığım

—Anneme ve bütün annelere—

Nasıl hatırlamam anacığım nasıl?
Kaç geceler bana ninni söylerdi,
Hasta olunca oydu başucumda bekleyen,
Biraz yorulmayayım, üzülmeyeyim, hemen
Alır kucağına okşardı, saçlarımı öperdi.

Nasıl hatırlamam anacığım nasıl?
Uzun kış geceleri masal masaldı.
Güzel çoban kızları, iyi kalpli sultanlar,
Bir suyun akışı gibi geçip gitti zamanlar
Şimdi ne o dünkü çocuk, ne de o masal kaldı.

Nasıl hatırlamam anacığım nasıl?
Yıkayan oydu mürekkep lekeli parmaklarımı.
Akşam biraz geciksem yollara düşerdi .
Sokağa çıkarken «Yavrucuğum üşütme» derdi.
Hemen bir kazak örerdi biraz boş kaldı mı.

Nasıl hatırlamam anacığım nasıl?
Bilirim yine kalbinde yerim anacığım.
Selam sana Kadınlar Günü İstanbul’dan.
Yeni dönmüşçesine bir akşam okuldan,
Vefalı ellerinden öperim anacığım.

Ümit Yaşar OĞUZCAN[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]ANAM

Yanımdayken kıymetini bilemedim,
Yoksa kusura kaldın mı anam?
Senden ayrılalı birgün gülmedim,
Sen de acılara daldın mı ANAM?

Duman inmiş Durna Dağın başına,
Hasret kaldım toprağına taşına,
Dün sabaha karşı mektup kuşuna,
Selam söyle dedim,aldın mı ANAM?

Kısmetim açıldı gurbet ellerden,
Göz yaşım çağladı akan sellerden,
Sılâ tarafından esen yellerden,
Kokun geldi,selam saldın mı ANAM?

Sana muhtaçmışım ben her yaşımda,
Nere gitsem bu hasretlik peşimde,
Hasta gördüm seni dünkü düşümde,
Gül gibi sararıp soldun mu ANAM?[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]anam

Aldım çantamı düştüm yollara
Canım feda olsun büyüten kollara
Yanında kıymetini bilemedim
Sende acılara daldın mı ANA?

Bir gün ölür gidersem
Hakkını ödemeden sakın anam sakın!
O şelale gibi göz Yaşını akıtma ANAM!
SAenin hakkın büyüktür ödeyemem,
...A...N...A...M...[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]aney

Aney

Bu akşam aklıma yine sen geldin
Dersi bıraktım çalışamadım.
Saat 1'e geliyordu Aney, yatamadım
Uyku gözüme girmedi
Sen bu saatlerde benim beşiğimi sallardın
Uykunu harab ederdin benim için
Ağladığım zaman, sancılandığım zaman
Kalkardın, süt verirdin, nane kaynatırdın
Aney, canım aney, kurban aney
Hayalin önümde şimdi anıt gibi durur
Sen şimdi leğenin başına oturmuş, hamur yoğuruyorsun
Yarın ekmek yapacaksın, akşama kadar
Gözlerin tezek dumanından yaşaracak
Alnında ter bulgur bulgur kabaracak
Sıcak bazlamalar yapacaksın.
Ben orda yokum ağlayacaksın
Ağlama Aney ağlama, gündür bu, nasıl olsa geçer
İnsan insana tez kavuşur.
Ben sizi hiç unutmadım, hiç unutmayacağım
Ben okuyorum Aney okuyorum mühendis olacağım
Sana yeni yeni avizeler alacağım
Dedim ya okuyorum mühendis olacağım
Mektubunda diyorsun ki; bu gece çiğ köfte yaptık
Lokmalar boğazımdan geçmedi
Her sofraya oturuşumuzda senin yokluğun belli oluyor
Biliyorum Aney biliyorum, Senin kalbin ipek gibidir
İncedir, yufkadır, benim yokluğuma dayanamazsın
Özledim diyorsun benim için.
Ben de özledim seni
Babamı da, bacımı da, gardaşlarımı da
Karayazılı memleketimi de
Hepinizi özledim, özledim ama gel gör ki
Kader bu elvermiyor, ne yapacaksın
Rıdvaniye'de sela şimdi
Sisleri perde perde dağıtan bir ses
Sonsuzda Allah'a ulaşan bir yankı
Bir ezan sesiyle uyanır insanlar, yorgun gecede
Uyanır herkes
Köyden şehire saman taşıyan
Deve kervanları gelir bu saatte
Çıngırak sesleri geceyle gündüzü birleştirir
Sabah olur, babam erkenden işe gider
Aney evimiz yine o yokuşta mı?
Dar sokaklar, taş duvarlar arkasında mı?
Eskisi gibi yıkık dökük mü gene?
Ah! Aney Ah! unuttum inan evimizin şeklini
O ev denen köstebek yuvalarını
Kerpiç damları, kuyu suyunu, sıra gecelerini,
Bağ yapılarını...
Yağmur dualarının anılarını yitirdim
Hele sen buraya bir gel de gör
Sonsuza uzayan gökdelenleri, sıra sıra taksileri
Geceleri renk renk ışıkları, denizde vapurları
Balıkçıları, kızları, erkekleri, insan selini
Ama benim hiç birinde gözüm yok
Ne kızlarında, ne taksilerinde, ne de gökdelenlerinde
Benim aklım sizde ve memleketimde...
Ben okuyorum Aney, okuyacağım,
Göreceksin bak mühendis olacağım.
Bizim orda, Ezo gelin, türkü türkü uzanır
Düğünlerde davullar vurulur
Zılgıtlar çalınır, lorke, delilo oynanır
Böylesine gitar denen çalgıyla
Sabahlara kadar ye ye ye diye bağırmazlar
Değil mi Aney
Hani yaz geldi mi, evimizin o küçücük penceresine
Bir çift yusuf tutan kuşu konar ya,
Hani asmamız üzüm tutar, sumaklar sakızlanır
İnsanlar çalışır, harıl harıl kış için
Güneş yandırır o kavruk yüzlerini
Hani sen elinde sıtıl, suya gidersin
İşte o zaman geleceğim, bekle beni...
Ah Aney daha neler var neler sana yazamadığım
Mektubumu burada bitirirken,
Beni büyüten ellerinden, binlerce kere öperim
Canım Aney, Kurban Aney, Can Aney.......

Mehmet Atilla Maraş[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]Aney

Yeşeren yapraklar solmuş aney!
Kar yağmış mapus haneye.
Demirler soğuk, duvarlar soğuk aney,
Donmuş umutlarımla baş başayım bu yerde.
Giydiklerim zayıf ısıtmaz beni,
Sefillikten öte bir haldeyim ben!
Tir, tir titrerken seni düşünüyorum aney
Yanar dağlar gibi yüreğim desin…
Krater açmış hasretin bağrımda aney,
Kara kışın ardındaki yeşili görüyorum..
Kızıl güllerin güzelliği gözlerimi kamaştırıyor aney...
Hayal kurmaya bile gücüm kalmadı.
kara kışın ardındaki özgürlüğü görüyarum aney...[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]Anne

Kan ter içinde gece
Kan ter içinde her yanım
Her yanım bu gece vurgun içinde
Kurşun yemişim, sürgün yemişim
Bu sana ilk gelişim
Vur emriyle düşmüşüm kapına
Düşmüşüm kucağına, bu yara sıcak ana

Yok elimde bir demet menekşe
Yok elimde sevdiğin gül şekeri
Yok işte sana bir şey
Bilmem ki ne demeli
Bir tek ağır yaralı özlemim
Ve birtek gözlerine sürdüğün gözlerim
Anne benim, aç kapıyı
Oğulcuğun, küçük tavşanın, körolmayasıcağın
Ölmeyesin, bitmeyesin
Yürekyarısı gitmeyesin dediğin
Anne benim, aç kapıyı
İşte geldim, işte bu sana ilk gelişim

Hep senin için gökyüzünde bir evimiz olsun isterdim
Hep senin için bulutları isterdim
Ellerimi açtırıp dua ettirirken
O küçük evimizde sokulurken göğsüne her gece
Hani her gece sorduğumda
Anne babam nerde
Nerde kuşların dilinden anlayan adam
Ve menekşelerle konuşan adam
Nerde anne
Ve sen bastırıp bağrının kızılca kıyametine acını


İbrahim Sadri[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]enden çok uzaktayım anne

Senin yanındaydım ben doğduğumdan beri
Sen kaldırırdın beni sabahleyin
Uyandırdığında yanağımdan öperdin beni
Sen annelerin en iyisisin

Ne istersem aldı ama şımartmadın
Belki vurdun bana ama haklıydın
Canım acıdı, ağladım belki
Ama senin de canın acıdı vurunca
Çünkü ben senin bir parçanım

Büyüdüm! Belki ben öyle hissettim
Sabah, kendim kalkmaya başladım
Yatağımı kendim topluyordum artık
Yalnız yaşayabileceğimi sandım

Yanılmışım! Sensiz olmuyor hayat çekilmiyor
Bunu gurbette anladım, senden uzak kalınca
İnsanın aklı hep anasına gidiyor
Onun kokusunu alamayınca…
Yanına geliyorum tatillerde, bitmesin istiyorum
Yanımda kalmanı istiyorum senin
Biliyorum! Zaten ayrılamayız
Ben de bir parçanım senin…[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]Er Mektubu...



O elinde tuttuğun zarf
bir ihanet anında örülmüştür
Ve zarfın içindeki kağıt
er mektubudur görülmüştür
Doğum günüm bu gün 3 Aralık
Ve şafak karanlık
Bu mektubu sana yazıyorum anne
Dün sevdiğimle ayrıldık
Son mektubuymuş bana yazdığı
Bir daha yazmayacakmış
Demek sevda ayrılığa bir ay dayanırmış
Ve asker ocağında terkedilmek de varmış

Bu mektubu sana yazıyorum anne
Bu gün doğum günüm 3 Aralık
Ve şafak karanlık

3-5 nöbetindeydim dün gece
Bir şarjörün boşluğunda içtim son sigaramı
Ve yorgan gibi üstümü örttü kar siperde
Sabaha karşı biraz içim geçmiş
Hayalin gözümün önüne geldi anne
Kızkardeşimi de verdiğinden beri sevdiğine
Bir ben bir de sen kaldın geriye

Üzülme anne üşümüyorum
Bekliyorum elim tetikte
Bekliyorum memleketi ve seni
Ve artık beklemiyorum beni beklemeyen sevdiğimi
Beklemiyorum yüreğimi ve aşkımı
Soğuk siperde yalnız bırakan sevgiyi
Ve bekliyorum anne elim tetikte
Eğer girerse menzile vurup öldüreceğim
Hem aşkı hem sevgiyi

Geçen gece karakolu bastılar
Kurşunlar yağmur gibi yağdı üzerimize
Garip gelecek belki sana ama
Ortalık bayram yeri gibi oldu anne
Biliyormusun o an hiç korkmuyorsun
Herkes kendini bir sipere atıyor
Ve gecenin karanlığında kurşun yerine
Işıl ışıl yıldızlar yağıyor sanki üzerimize
Ve ölüm bile aklımıza gelmiyor anne
Canlar canlar gidiyor
Gidiyor canlar
Ve kimbilir ne zaman bahar

Uğur Arslan[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]Hayat Nedir Anne?



benim hiç sapanım olmadı anne,
ne kuşları vurdum,
ne de kimsenin camını kırdım...
çok uslu bir çocuk değildim ama,
seni hiç kırmadim, hep boynumu kırdım.
ben hayatım boyunca
bir tek kendimi vurdum! ..

suskun görünsem de,
fırtınalı ve mağrurdum anne.
bir mızrak gibi,
aynada hep dik durdum anne! ..
ben sana hiç bir gün laf getirmedim,
leke sürmedim.
ama göğsümü çok hırpaladım,
kalbimi çok yordum...
ben hayatım boyunca, en çok kendimi sordum! ...

benim hiç sevgilim olmadı anne,
ne bir yuva kurdum,
ne bir gün şansım güldü...
öpemeden bir bebeğin gidişini,
tükendi gitti çağım...
kimi yürekten sevdiysem,
yüreğini başkasına böldü...
bir muhabbet kuşum vardı,
o da yalnızlıktan öldü...

sen beni göğsünde
hep acılarla mı soğurdun anne?
yoksa evlat diye,
koca bir taş mı doğurdun anne?
eziyet degilim, zahmet değilim,
musibet hiç değilim;
bir senin mi balına sinek kondu, söylesene!
doğurdun da beni,
ne ile yoğurdun anne?

benim hiç hayalim olmadı anne...
ne seni rahat ettirdim,
ne kendim ettim rahat...
BİR MUTLULUK FOTOĞRAFI BİLE ÇEKTİRMEDİ BU HAYAT!
kaybolmuş bir anahtar kadar
sahipsizim anne...
ne omuzumda bir dost eli,
ne saçımda bir şefkat...

say ki yollardan akan,
şu faydasız çamurdum anne...
say ki ıslanmaktım, üşümektim,
say ki yağmurdum anne!
bunca yıldır gözyaşlarını,
hangi denizlere sakladın?
oy ben öleyim,
SEN BENİ NE DİYE DOĞURDUN ANNE? ? ?

Yusuf Hayaloğlu[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]halimi soran yok ana

Askerim boynum büyük
Halimi soran yok ana
Sabah koğuş kalk iştima yap
Akşam yarin sevdasına kafayı tak
Halimi soran yok ana

Yarin sevdası aklımda
Sevda çekerim hep sılada
Gözlerim dalar uzaklara
Halimi soran yok ana

Üzülme oğlum asker de
Üzülme yavrum sılada de
Üzülme gözleri yaşlı anam
Halimi kimler anlar[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]sol yanım acıyor annem

Merhaba anne,
Yine ben geldim.
Merak etme okuldan çıktım da geldim.
Anneler de babalar gibi merak eder mi bilmiyorum ama
Ali, "Okula gitmezsem annem çok kızar, merak eder."
demişti de onun için söylüyorum.
Geçen hafta öğretmen, sağ elimde sarımsak, sol elimde
soğan dedirte dedirte öğretti sağımı solumu.
Ben biliyorum artık anne, sağım neresi, solum neresi
Ağrıyan yanımın neresi olduğunu.
Şimdi iyi biliyorum anne.
Hani geçen geldiğimde:
Şuram acıyor işte, şuram demiştim de
Bir türlü söyleyememiştim ya acıyan yanımı anne
Bak şimdi söylüyorum. Şuram işte,
Sol yanım çok acıyor anne.
Hem de her gün acıyor anne her gün.

Dün sabah annesi Ayşe'nin saçlarını örmüştü.
Elinden tutup okula getirdi.
Yakası da danteldi.
Zil çalınca öptü, hadi yavrum sınıfa dedi.
Ben de ağladım,
Ağladım hiç de utanmadım.
Öğretmen ne oldu dedi?
Düştüm, dizim çok acıyor dedim.
Yalan söyledim anne.
Dizim acımıyordu ama sol yanım çok acıyordu anne.

Bugün ben de saçım örülsün istedim.
Babam ördü ama onunki gibi olmadı.
Dantel yaka istedim.
Babam; "Ben bilmem ki kızım." dedi.
Bari okula sen götür dedim.
"Kızım, iş..." dedi.
Ben de bana ne dedim, ağladım.
"Kızım, ekmek" dedi babam.
Sustum ama okula giderken yine ağladım anne.
Ha, bi de sol yanım yine çok acıdı anne.

Herkesin çorapları bembeyaz,
benimkiler gri gibi.
Zeynep, "Annem, beyazlara renkli çamaşır
katmadan yıkıyormuş" dedi.
Babam hepsini birlikte yıkıyor.
Babam çamaşır yıkamasını bilmiyor mu anne?
Uffff, babam, her gün domates
peynir koyuyor beslenmeme.
Üzülmesin diye söylemiyorum ama
Arkadaşlarım her gün kurabiye,
börek, pasta getiriyor.
Biliyorum babam pasta yapmasını
bilmez anne.

Hava kararıyor, ben gideyim anne.
Babam bilmiyor kaçıp kaçıp sana geldiğimi.
Duyarsa kızmaz ama çok üzülür biliyorum.
Kim bozuyor toprağını,
Çiçeklerini kim koparıyor?
İzin verme anne,
Ne olur toprağına el sürdürme!
Eve gidince aklıma geliyor bi de
bunun için ağlıyorum anne.
Bak, kavanoz yanımda,
toprağından bir avuç daha alayım.
Biliyor musun anne?
Her gelişimde aldığım topraklarını
Şu kavanozda biriktirdim.
Üzerine de resmini yapıştırıp
başucuma koydum.

Her sabah onu öpüyor kokluyorum.
Kimseye söyleme ama anne
Bazen de konuşuyorum onunla.
Ne yapayım seni çok özlüyorum
anne.
Ha unutmadan,
Öğretmen yarın anneyi anlatan
bir yazı yazacaksınız dedi.
Ben babama yazdıracağım.
Öğretmen anlarsa çok kızar ama
bana ne kızarsa kızsın.
Ben seni hiç görmedim ki neyi,
nasıl anlatacağım anne.

Senin adın geçince sol yanım
acıyor anne.
Hiç bir şey yutamıyorum.
Bazen de dayanamayıp ağlıyorum.
Kağıda da böyle yazamam ya anne.
Ben gidiyorum anne,
Toprağını öpeyim, sen de rüyama gel beni öp.
Mutlaka gel anne,
Sen rüyama gelmeyince
Sol yanımın acısıyla uyanıyorum anne.
Sol yanım acıyor anne.
İşte tam şurası,
Sol yanım çok acıyor anne.
Seni çok özledim anne, çooook...[/align]

 

[Nihal EROĞLU]

[align=left]yine bayram geliyor ana

Yine bayram geliyor ana,
Bayram geliyor!
Acıma acı katmak için!
Çileme çile katmak için!
Sensiz geçecek ömrümü zehretmek için!
Yine bayram geliyor ana,
Bayram geliyor!...

Yine bayram geliyor ana,
Bayram geliyor!
İti, çakalı!
Yedi düveli!
Hasreti, gurbeti! ...
Üstüme salmak için!
Yine bayram geliyor ana,
Bayram geliyor!...

Anam!
Anacığım!
Ne bilsin ki eller!
Yüreğimin sende kaldığını!...[/align]

 

[talya]

Bu şiirin şairini bilmiyorum.Bana 4 ,5 yaşlarındayken annem ögretmişti.4 yaşında da sevgili anneciğim kızıma da ögretmiş.Kızımdan bunu şiiri dinlerken nasıl duygulandığımı tahmin edebilirsiniz sanıyorum.Sevgili öğretmen arkadaşlarım ben çok severim bu şiiri okulda çocuklarınıza ögretirsiniz belki


                                   ANNECİĞİM SENİ BEN

                                       Anneciğim seni ben
                                       Çiceklerden yemişten
                                       Sarı saçlı bebekten
                                       Canımdan çok severim
                                       Gitme hep yanımda kal
                                       Beni kollarına al
                                       Pembe gül den daha al
                                       Yanağından öperim

Ben de ilerde ama çok ilerde allah sağlık verirse ve kısmet ederse torunlarıma öğretip kızıma süpriz yapacağım

Sevgiler

 

[gönül]

ANNEM

Annelerin en güzeli,
Sensin, benim güzel annem.
Ilık esen bahar yeli,
Sensin, benim güzel annem.

Güneş yüzlü, altın kalpli,
Ağır başlı, tatlı dilli,
Meleklerin eşi sanki
Sensin, benim güzel annem.

Açan çiçek, çağlayan su,
Gülümseyen engin duygu,
Evimizin mutluluğu
Sensin, benim güzel annem.

 

[gönül]

Anneme ve bütün annelere—

Nasıl hatırlamam anacığım nasıl
Kaç geceler bana ninni söylerdi
Hasta olunca oydu başucumda bekleyen
Biraz yorulmayayım, üzülmeyeyim, hemen
Alır kucağına okşardı, saçlarımı öperdi.

Nasıl hatırlamam anacığım nasıl
Uzun kış geceleri masal masaldı
Güzel çoban kızları, iyi kalpli sultanlar
Bir suyun akışı gibi geçip gitti zamanlar
Şimdi ne o dünkü çocuk, ne de o masal kaldı.

Nasıl hatırlamam anacığım nasıl
Yıkayan oydu mürekkep lekeli parmaklarımı
Akşam biraz geciksem yollara düşerdi
Sokağa çıkarken «Yavrucuğum üşütme» derdi.
Hemen bir kazak örerdi biraz boş kaldı mı.

Nasıl hatırlamam anacığım nasıl
Bilirim yine kalbinde yerim anacığım
Selam sana Anneler Günü İstanbul’dan
Yeni dönmüşçesine bir akşam okuldan
Vefalı ellerinden öperim anacığım.

Karşılıksız tek sevgi ananın çocuğuna duyduğu sevgidir. Ben kendi çocuklarımda senin sevgini buldum. Ve seni ne çok sevdiğimi bir daha anladım . İyi ki seninle varım annem. Ellerinden öperim.

 

[anelya]

Dokuz ay koynunda gezdirdi beni
Ne cefalar çekti ne etti Anam
Acı tatlı zahmetime katlandı
Uçurdu yuvadan yürüttü Anam


Anaların hakkı kolay ödenmez
Analara ne yakışmaz ne denmez
Kan uykudan gece kalkar gücenmez
Emzirdi salladı uyuttu


Anam Doğurdu beni Sivas ilinde
Sivralan Köyünde tarla yolunda
Azığı sırtında orak elinde
Taşlı tarlalarda avuttu


Anam Ben yürürdüm Anam bakar gülerdi
Huysuzluk edersem kalkar döverdi
Hemen kucaklayıp okşar severdi
Çirkin huylarımı soyuttu Anam


Çocuğudum Anam bana ders verdi
Okumamı çalışmamı on gordu
Milletine bağlı ol da dur derdi
Vatan sevgisini giyitti Anam


Tükenmez borcum var Anama benim
Onun varlığından oldu bedenim
Kimi köylü kızı kimisi hanım
Ta ezel tarihte kayıtlı Anam


Veysel der kopar mı Analar bağı
Analar doğurmuş ağayı beyi
İşte budur sözlerimin gerçeği
Okuttu öğretti büyüttü Anam Aşık Veysel'i



Aşık Veysel