Bir çocuğum daha aynı şeyi yaptı ama o aşırı ilgi bekleyen ve istediği her şeyi elde edebileceğini,yapabileceğini düşünen bir çocuk..Sebepsiz yere devamlı problemler çıkartıyor,inatlaşıyor.Bugün de beni tehdit etti,Oyunda yakalanan karşı tarafın takımına geçiyor.Birisi onu yakalayınca kıyamet kopuyor,vuruyor yakalayana,yakalayan çocuklar bu sefer küsüyor oyundan çıkıyor,açıkladım olmadı,kendisi yakaladığında dedim sizin tarafa geçmesin o da o zaman,o zaman da kıyamet kopuyor.Neyse en sonunda kavga başladı,çocuklar kızdılar ona,ben de dedim oynamak istiyorsan oyunumuzun kuralı böyle,istemiyorsan arkadaşlarını izleyebilirsin..O zaman ben de dışarı çıkarım,giderim yola dedi.Ben de delirdim tabi.Bu konuda ne kadar hassas olduğumu biliyor ya beni tehdit ediyor
Dedim ki tamam sen bilirsin,istersen çık ama babanla anneni de aramak zorundayım o zaman,onlarda bunu duyunca korkarlar bir daha seni okula göndermeyebilirler.İstiyorsan git dedim.(Çok şükür gitmedi
) Daha önce de bana dondurma al diye tutturdu.Olmaz dedim,açıkladım.Sonra sebepsiz yere daha önce kaçan o diğer çocuğa vurdu,o da felaket bir çocuk,hemen hınçlanıyor,elinde kalcak.Gidiyo yine uğraşıyor,vuruyor,yine öbürünün elinden zor alıyorum...En son çıktı gitti okuldan,sınıftakileri bırakmak istemiyorum diye kuzeni var biraz büyük onu yolladım getir diye,geri geldi kaçıyo gelmiyor diye..Ben gittim mecburen.Baktım peşinden gidince daha çok banane diyor kaçıyor.Ben de taktik uygulyayım dedim.Tamam dedim sen git madem gitmek istiyorsun,ben de sınıfıma gidiyorum,anneni arayayım da haberi olsun kaybolma dedim,Çocuklarım beni bekliyorlar,gitmek zorundayım,görüşürüz dedim el salladım,gülümseyerek.Hiç bakmadım arkama kısa bir süre baktım arkadan geliyor yavaş yavaş..Arkamı dönünce oturdu olduğu yerde ağlıyor.Hala daha banane bana dondurma al diyor.İnanılmaz zorlanmama rağmen istikrarımı bozmadım ve ne yaptım ettim almadım,unutturdum.Bazen çok zorlanıyorum gerçekten de.Şimdiki çocuklar çok zor bunu anladım.Bir velim anlatıyor 3buçuk yaşında kızı var.Arabayla gidiyoruz,baba ez şunları,parçala,üstüne sür diye direksiyona uzanıyor diyor.Televizyon,çocukların her istediğini elde etmesi,doyumsuz olmaları.....onları zor mutlu olan,hırçın,saldırgan,inatçı çocuklar haline getiriyor.Oyuncak alıyorum onlara özenerek,aldığım gün parçalanıyor.Eskiden çocuklar bir bez bebekle senelerini geçirirdi,anneleri uğraşıp onlara bir şeyler dikerek,bir şeyleri monte ederek oyuncak yapardı ama onlar da kıymet bilirdi.Şimdi çocuklarında,anne babalarında,öğretmenlerin de işi gerçekten çok zor.Allah hepimize sabır ve kolaylıklar versin arkadaşlar..
Bi de sınıftaki küfürlere engel olamadım