Saldirganlik

[esradnlr]

Doğuştan var olduğu kabul edilen bir dürtüdür. Saldırganlığın güçlenmesi, çocuğun kendisine veya çevresine zarar vermesi ile sonuçlanabilir. Çevrenin olumsuz tutumları veya çocuğun isteklerinin sürekli engellenmesi sonucu baskı altında tutulması veya tamamen serbest bırakılması, çocuğa yöneltilen saldırganlıklar, çocukta saldırganlığın oluşmasına ya da güçlenmesine neden olabilir. Bazen çocuk saldırganlığı kendisine yönelterek tırnak yeme, saç koparma vb. uyum bozuklukları gösterebilir. Dışa yönelik saldırganlıkta ise çocuk, eşyalara zarar verme, oyuncakları kırma, çevresindekilere bağırma, vurma, ısırma vb. davranışlar gösterir.
Çocuğun sık sık yaramazlık yapması, arkadaşlarıyla sürtüşmeleri, ara sıra kavga etmeleri onların saldırgan çocuk oldukları anlamına gelmez. Çocuğu saldırgan olarak tanımlamak için bu davranışı sık sık tekrarlıyor olması gerekir.
ÖZELLİKLERİ
• Saldırgan çocuklar yaşıtları ve büyükler ile çok sık kavga ederler.
• Çevreleriyle uyumlu ilişkiler kuramazlar.
• Öfkelidirler.
• Kuralları çiğner ve sık sık cezalandırılırlar.
• Kendilerini haklı çıkarma eğilimindedirler.
• Sorunları kavga ederek çözmeye çalışırlar.
• Aldıkları cezadan etkilenmez, kısa sürede bu davranışı tekrarlarlar.
NEDENLER
• Çocuğa aile içinde sözel ve fiziksel şiddet uygulanması
• Çocuğun sürekli baskı ve kısıtlamayla karşı karşıya kalması
• Temel güven gereksiniminin azlığı
• İlgi ve sevgi eksikliği
• Evdeki eğitim ortamının tutarsızlığı ve dengesizliği
• Evde veya çevresinde saldırgan davranışlarda bulunan bir modelin varlığı
• Çocuğun anne-babası ile sağlıklı özdeşim kuramaması
• Organik bir rahatsızlık, beyin zarı yangısı ve doğum sırasındaki beyin örselenmeleri
• Çocuğun daha önceki saldırgan davranışlarının ödüllendirilmiş olması
• Anne-babanın uyguladığı katı disiplin
• Televizyondaki şiddet içeren yayınlar
ÖNERİLER
• Ev ortamında kesinlikle sözel ve fiziksel şiddetten kaçınılmalıdır.
• Çocuğa saldırgan davranışları sonucunda neler olabileceği anlatılmalıdır.
• Çocuğun saldırgan davranışları dayakla cezalandırılmamalıdır. Bu, çocuğa saldırganlık örneği sergilemekten başka bir işe yaramaz.
• Baskıcı ve otoriter bir yaklaşımdan kaçınılmalı, çocuğa duygu ve düşüncelerini ifade etme olanağı sunulmalıdır.
• Çocuk saldırgan davranışlar sergileyerek bir şey elde etmeye çalıştığında isteği yerine getirilmemelidir. Aksi halde isteklerini bu şekilde ifade etmeye başlayacaktır.
• Çocuğun davranışlarına getirilen kısıtlamaların nedenleri anlatılmalıdır.
• Anne-babalar çocuk eğitiminde mükemmeliyetçi tutumdan kaçınmalıdır.
• Çocuklar davranışları hakkında gergin oldukları zamanlarda konuşmaktan kaçınmalı, sakinleştikleri ve kendilerini rahat hissettikleri anlarda konuşulmalıdır.
• Çocukta saldırgan davranışlar görüldüğü zaman yastığı yumruklamasına, makasla bir şeyler kesmesine vb. izin vererek enerjisini bu şekilde boşaltması sağlanmalıdır.
• Saldırgan çocuklar okul takımları, halk oyunları, satranç gibi kültürel ve sportif etkinliklere yönlendirilerek enerjilerini bu tür etkinliklerle boşaltmaları sağlanabilir.
• Evde ve okulda yerine getirebileceği görev ve sorumluluklar verilmesi saldırganlığı azaltabilir.
• Çocuğun aynı davranışlar kendisine yapıldığında neler hissedeceğini düşünmesine ve fark etmesine yardımcı olunmalıdır.
• Eğer çocuk evde ya da dışarıda bir mala zarar vermişse, harçlıklarını biriktirerek bu zararı karşılaması sağlanmalıdır.
• Çocuk öfkesini saldırgan davranışlara başvurmadan doğru şekilde ifade etmeyi öğrendiğinde takdir edilip ödüllendirilmelidir.
• Yaptığı zarar verici davranışlardan dolayı özür dilemesi sağlanmalıdır.