Nasıl rahatlarsınız?

1,2,3 içinden tabi🙂geçecek şimdi sabret sabrını deniyorlar.ya onlar melek ne kadar zorlayabilirler ki.

hemen sınıfımın penceresinden dışarı bakıyorum.çünkü sınıfımın manzarası ilçe mezarlığı...oraya bakınca rahatlıyorum...nedenini hala anlamadım ama mezarlık beni çok rahatlatıyo...sonra kaldığım yerden devam ediyorum.

ben se sınıfımda çok güzel gülen bir oğlum var ondan gülmesini istediğimde rahatlıyorum fakat bugun ne olduysa çok gergin ve çok anlayışsızdım ve eve geldiğimde kendime çok kızdım onun için bu konuyu açma gereği hissettim

BaĞiriyorum,kiziyorum Baznde Cezalandiriyorum Rahatliyorum

bende yüksek seste müzik açıyorum... sinirim geçene kadar dışarı bakıyorum...

bu hafta benim için tahammül sınırımın zorlandığı bir haftaydı... genel olarak çok neşeli, hareketli ve sabırlıyımdır ama nedense bu hafta çok tahammülsüz ve isteksizdim... çok bunaldığımda bir an duruyorum, derin nefes alıp,perdeyi, pencereyi açıyorum.. (okulumuz yüksek bir tepede sayılır) ve uzaklara bakıyorum.. sonra dönüp sınıfıma bakıyorum, ne olursa olsun "onlar çocuk" deyip, herşeye yeniden başlamaya çalışıyorum.. çocukları gönderdikten sonra sınıfta sevidiğim müzikleri dinleyerek de rahatlamaya çalışıyorum..

ama hepimiz insanız ve teneffüssüz, aralıksız, 5 saat aynı mekanda olmak, her biri ayrı ilgi bekleyen çocuklara yetişmeye çalışmak, sürekli konuşmak zorunda olmak, hele tek başına bir öğretmenseniz onların herşeyiyle ilgilenmek zorunda kalmak çok zor..

içimden 1,2,3 diye rahatlayıncaya kadar derin nefes alarak sayıyorum,ve yüzümü soğuk suyla yıkıyorum...ama çok kızmışsam kurşun kalemlere yazık oluyor 🙂🙂

su içip kime kızdıysam onu ya da onları yanıma çağırıyorum.tabi sınıfta derin bir sessizlik oluyor.çocuklar suçlu olsalar da boynu bükük geliyor yanıma o zaman dayanamıyorum.genel olarak sakin bir yapım olduğu için kızgınlığım çabuk geçiyor,bir de çocuklarla çekindiğimiz çok güzel büyük bir fotoğraf var.onu çerçeveleyip fen köşesine asmıştık.ona bakıyorum.gülen gözlere bakıyorum.

bende önce diaframdan derin bir nefes alıyorum,ellerimi sıkıp açıyorum,başımı yukarı kaldırıp Allahım sen bana sabır ver diyorum.Hiç sevmiyorum ama bagırmak zorunda kalıyorum, çocuklara çogu zaman,26 öğrencim var ve 18 i erkek,8 i kız.tahmin edersiniz ki erkek çocuklar ne afacan ne yaramazdırlar.

çok zor bir durum aslında.zaman zamn çok sessiz kalıp onları izleyince yüzlerindeki masumiyet herşeyi alıp ta uzaklara götürüyor